Grupy interwizyjne
Regularne spotkania kolegów o zbliżonym poziomie w celu omówienia własnej pracy. Bez hierarchii, ale ze strukturą — inaczej zamienia się to w rozmowę o trudnych klientach.
Czym interwizja różni się od superwizji
W superwizji jest bardziej doświadczony uczestnik, który ponosi odpowiedzialność za jakość omówienia. W interwizji uczestnicy są równi: grupa kolegów omawia przypadki, opierając się na zbiorowym doświadczeniu.
Obie formy są potrzebne i nie zastępują się nawzajem. Superwizja daje precyzję, interwizja — regularność, różnorodność spojrzeń i poczucie, że nie jest się samemu.
Po co to jest
Praktyka w izolacji degeneruje się. Specjalista, który latami pracuje sam, niepostrzeżenie utrwala własne nawyki, w tym te nietrafione. Z zewnątrz to widać, od wewnątrz nie.
Różne spojrzenia na jeden przypadek. Pięciu specjalistów zobaczy w Twoim przypadku pięć różnych akcentów. Często jeden z nich to ten, którego nie brałeś pod uwagę.
Normalizacja trudności. Odkrycie, że kolega z dziesięcioletnią praktyką ma te same zacięcia, samo w sobie działa zawodowo uzdrawiająco.
Nauka na cudzych przypadkach. Przez rok uczestnictwa omawiasz dziesiątki przypadków, a nie tylko własne.
Jak zbudowane jest spotkanie
Bez struktury interwizja zsuwa się w narzekanie na klientów. Dlatego format jest ustalony:
- Podział czasu. Na początku ustalamy, kto przedstawia przypadek i ile to zajmie.
- Pytanie. Przedstawiający formułuje, czego oczekuje od grupy: hipotezy, pomysłu na technikę, spojrzenia na relację z klientem.
- Prezentacja. Krótki, anonimowy opis przypadku.
- Pytania doprecyzowujące. Wyłącznie pytania, bez rad i ocen.
- Dyskusja. Grupa proponuje hipotezy i warianty.
- Zamknięcie. Przedstawiający mówi, co zabiera dla siebie. To ważny krok: nie pozwala, by omówienie się rozsypało.
Regularność i skład
Grupy spotykają się regularnie — zwykle raz na dwa tygodnie albo raz w miesiącu. Skład jest stały: zaufanie i rozumienie wzajemnego kontekstu narastają z czasem, dlatego „wolne wejście” tu nie działa.
Optymalna wielkość grupy to 4–8 osób. Mniej — brakuje różnorodności spojrzeń, więcej — brakuje czasu dla każdego.
Kto może uczestniczyć
Praktykujący specjaliści pracujący w CBT albo w podejściach trzeciej fali. Dla uczestników programów długoterminowych centrum spotkania interwizyjne wchodzą w skład szkolenia i opłacane są osobno od modułów.
Poufność
Przypadki przedstawiane są anonimowo. Wszystko, co omawiane jest w grupie, nie wychodzi poza nią — to warunek uczestnictwa, a nie życzenie.
Tworzenie grup
Grupy tworzone są w miarę naboru uczestników o porównywalnym poziomie przygotowania. Zostaw zgłoszenie — koordynator poinformuje, gdy uformuje się odpowiednia grupa.
Dołączyć do grupy interwizyjnej
Napisz o doświadczeniu w praktyce i podejściu — koordynator poinformuje o tworzonych grupach.