Zaburzenia odżywiania

O czym tak naprawdę mowa

Zaburzenia odżywiania rzadko dotyczą „jedzenia”. Restrykcje, objadanie się i kontrola wagi zwykle pełnią inną funkcję: dają poczucie sterowalności, gdy reszta jest niesterowalna, albo służą jako sposób radzenia sobie z emocjami, które inaczej są nie do zniesienia.

Dlatego praca nie sprowadza się do ułożenia jadłospisu. Dotyka tego, co stoi za zachowaniami żywieniowymi: perfekcjonizmu, samokrytyki, regulacji emocji, stosunku do ciała.

Co robi terapia

Przywracamy regularność jedzenia. Pierwszy i często najskuteczniejszy krok: regularne posiłki zmniejszają prawdopodobieństwo napadów objadania się — mechanizm jest fizjologiczny, a nie „o sile woli”.

Śledzimy cykle. Co poprzedza napad, jakie emocje go uruchamiają, co dzieje się potem. Liczy się tu konkret, a nie ogólne poczucie „znowu się załamałem”.

Pracujemy z zasadami i przekonaniami. Sztywne zasady żywieniowe („po szóstej nie wolno”, „węglowodany to porażka”) same prowokują złamanie i następujący po nim napad. Sprawdzamy te zasady i stopniowo je rozluźniamy.

Oddzielamy samoocenę od wagi. To rdzeń pracy. Dopóki wartość siebie mierzona jest liczbą na wadze, każda poprawa będzie niestabilna.

Uczymy się inaczej radzić sobie z emocjami. Narzędzia dialektycznej terapii behawioralnej dają alternatywę dla objadania się jako sposobu radzenia sobie z dystresem.

Pracujemy ze wstydem. Wstyd podtrzymuje sekretność, a sekretność — zaburzenie. Pomagają tu podejścia skoncentrowane na współczuciu.

Warunek konieczny: udział lekarza

Przy nasilonych restrykcjach, znacznej utracie wagi, zachowaniach kompensacyjnych albo zaburzeniach cyklu konieczna jest kontrola lekarska. Nie świadczymy usług medycznych i nie zastępujemy nadzoru medycznego.

Jeśli stan wymaga interwencji medycznej, praca psychologiczna prowadzona jest wyłącznie równolegle do niej. Mówimy o tym na pierwszym spotkaniu i nie przyjmujemy przypadków, w których pomoc bez lekarza byłaby niebezpieczna.

Ile to trwa

Zwykle jest to praca długoterminowa — od kilku miesięcy do roku i dłużej, w zależności od stanu i od tego, jak długo trwa.